Prş12132018

MUTLULUK

Kullanıcı Oyu:  / 0
En KötüEn İyi 

Çoktandır kendi kendine kalmaktan korkuyordu,Biliyordu ki:”Ancak sağlıklı insanlar kendi başına mutlu olabilir.”

Yalnız kaldığında, kalbinin ona söyleyebileceği o kadar çok şey vardı ki, kalp gümbürtüsünden sağır olabileceğini düşünüyordu.Veya bu gevezeliğin ruh sağlığını bozabileceğinden.

Bu arada zihni de boş durmuyordu elbet.Beyninde parmağını sürekli olarak ona doğru sallayan bir küçük adam taşıdığını düşünüyordu.Ve bu adam hiç susmuyordu.

Gün boyu içten içe süren dialoglar yeterince iç bezdiriciydi. Sadece etraftaki olaylar, insanlar kısa bir zaman için de olsa içine daldığı bu can sıkıcı kalp-beyin ikileminden kurtulmasına yardım ediyordu.

Bu ortamda yalnız kalma düşüncesi bile onu deli etmeye yetiyordu.Tam da bu yüzden, çevresinde dost canlısı bir adam olarak tanınırdı.İçten içe, yalnızlığı seven insanları kıskanırken, gün boyu oradan buraya koşturur dururdu.

Bir gün, bu koşturmacanın ona pahalıya malolduğunun farkına vardı.Gelgitler arasında öğüttüğü zaman değil, kendisiydi…

Peki ne yapması gerekiyordu?

İçindeki adamın yerine kalbini koydu,sessizlikte dinledi.

Bu kez kalbi sakince konuştu:

Adam mutlu oldu…