Pzt04232018

NÖBETİN GETİRDİKLERİ

Kullanıcı Oyu:  / 0
En KötüEn İyi 

Yine bir NÖBET! Saat 01.00 günün tatlı yorgunluğu üzerimde, gelip giden insanlar, arada bir duyduğum taşıt sesleri, buruk çay tadım ve yorgunluğumu alır diye düşündüğüm keyfe-keder yaktığım sigaram… Gece çok şeyleri düşündürür ve Nöbet… Şuan kim bilir çok evde ne acılar yaşanıyordur. ya da sevinçler… Ya hastane köşeleri, eczaneme gelen insanlar… Kimi umutsuz hastanın bekçisi kimi yeni gelen bebeğin ev sahibi… Kimi kollar yeni nefese kucağını açarken kimi ellerde kucağındakini kaybetmenin acısı…

Kim bilir beklide ölümü bekleyen hastaya deva olsun diye ilaçlar yetiştiriliyor ve gece ıssız, hava soğuk. Sen sıcacık yatağında yatarken gülüm, ben Türkiye’min insan manzaralarını seyrediyorum. Bir kez daha.Kimi içim yanıyor kimi mutlu oluyorum… Reçete bana doğum diyorsa yüzümde bir ışık ve mutluluk… Yeni bir dünya daha geliyor aramıza, minicik, tertemiz; içim özlemlerimle kıpırdanıyor ve kendi isteklerimi, gönülden geçirdiklerimi karşımdaki babaya yansıtıyorum.’’Allah,analı-babalı büyütsün’’,’’Allah, bahtını güzel eyleyip,size hayırlı evlat versin’’Bu güzel temennilerle heyecanlı olan babalar yada anneanne veya dedeler daha da heyecanlanarak ve gönülden söylenilenin sıcaklığını hissederek daha da mutlu ve daha emin adımlarla ayrılıyorlar yanımdan…Zor değil ki,insanı mutlu etmek;bazen güzel bir söz,bazen sıcacık gülümseme.Yeter ki onları HİSSETTİĞİNİZİ HİSSETİREBİLİN onlara! 

Doğuş güzel, yenidünyalar, yeni umutlar… Dünyamıza aniden ve yepyeni bir insan girer, renklenir yaşam ve heyecanlanan yüreğimiz… Beklide yeni umutlarımız, yeni dostluklarımız… Ve hayat… Bir yanda doğanlar biryan da kaybedilenler… Aslında gerçekte kaybetmediğimiz, yüreğimizde, özlemimizde daha da büyüttüğümüz; anılarda ağlayıp, güldüğümüz; eskiyen fotoğraflar da bazen gözyaşı bazen pür kahkahayla yaşadığımız… Ve gidenlerle, kaybedilenlerle rehberimizin küçüldüğü gerçeği sahip olduğumuz. Hiç düşündünüz mü hayatınızda bir dönem rehberiniz ne kadar büyüktü… Anne, baba, hala, teyze, eş, sevgili, arkadaşlar, dostlar, meslektaşlar ne çok sıfatla seslendiğiniz insanlarınız vardı. Aynı şekilde sizlerde çok sıfatlar almıştınız. Eş, yeğen, kuzen, anne ya da baba, sevgili. Ve birer birer kaybetmeye başladık sahip olduğumuz sıfatları. Ve bize yüklenen sıfatları… Ve bizler bu sıfatları sahipleriyle büyüdük, olgunlaştık, ağladık, güldük kazandık kaybettik… Daha daha hayatın içerisinde ne varsa hepsi gün gelirde bir gün kayıpların rehberi sahip olduğumuz o an var olanın rehberini geçer mi diye düşünüyorum ve düşünmekten alıkoymak istiyorum kendimi… Buğulanıyorum… Sanki yüreğim dayanmaz… İçimin acıdığını hissettiğim şu an,en son bayram,çok yakın dostlarıma yazdığım bayram mesajım geldi aklıma…<<Çocukluk bayramlarımda bir ayakkabı dünya sevinçti.Şimdi çok ayakkabılarım oldu ama o çocuksu sevinçleri hiçbir şey dolduramadı…Ya yeri hiç doldurulamayanlar;bayramların en hazin en tesellisiz yanı…Yinede mutlu bayramlar…>>

Gece yavaş yavaş ilerliyor ve nöbet sürem gittikçe kısalmakta, eczaneye gelenlerin sıklığı azalmakta… Ve ben daha çok insanı düşünüyorum şuan dünyadaki insanları… Başka ülkeler, başka kıtalar, okyanuslar ötesi… Afrika’da açlıktan ölen insanları, Lübnan’da, Filistin’de acımasızca katledilenleri… Bunları düşündükçe içim acıyor, hiçbir insan kötülüğü hak etmiyor. Sunay Akın’ın dediği gibi’’Aç kalan, ezilen bir insan görsem kendimi suçlu hissederim çünkü o insanlar bizim onlara taşıyamadığımız ışıktan dolayı bu karanlıkta yaşamaya mahkumlar’’Ağzına ve en önemlisi yüreğine sağlık Sunay Akın… Bu düşünce, bu duyarlılık, bu sevgi tüm yüreklerde ve beyinlerde ışısa eminim ki pırıl pırıl bir dünya, sevgi yumağı bir evren olurduk… Çocuklarımızın geleceğinizden endişe duymaz ve olamayacağımız yarınlarda’’bensiz ne yapar?’’sorularının yerine daha da aydınlık yarının bekçileri olma ümit ve özlemleriyle heyecanlanırdık…

Gelecek-geçmiş arasında bağlantı kurmaya çalışırken; büyüyen umutlarımız ve kaybettiğimiz mutluluklar; ya da tam tersi azalan umutlar ve yeni mutluluklar arasında gidip gelirken oluşturamadığım bu köprüde; yine de sevgi, barış dolu yarın ümitlerimle, insanın insanca yaşadığı tüm karanlıkların aydınlandığı bir dünya diliyorum… 

Sevgi ve Dostlukla…